Póstlisti
Prenta Málverk eftir Helga Bermann

Helgi Bergmann málaði þessa mynd í Krossavík árið 1928 og á henni má m.a. sjá eftirtalda báta frá vinstri til hægri: Óskar, Njál, Skauta, Höfrung, Sæbjörn, Drómund, Ægi og Freyju. Cýrus Danelíusson, bróðursonur Helga, veitti þessar upplýsingar.

 

Krossavík

Krossavík er víkin vestan við Hellissand.  Þar var um áraraðir aðalhöfn Sandara.  Reyndar má segja að höfnin þar hafi verið neyðarúrræði Sandara þegar vélbátaútgerð hófst, þar sem ítrekað hafði verið hafnað fjárframlagi til hafnarbóta á Rifi.  Stóðu tilraunir til hafnarbóta á Rifi allt frá árinu 1850 og allt til þess dags að samþykkt var að gera landshöfn þar árið 1951.
Engar heimildir eru til um  að nokkurn tíma hafi verið útræði frá Krossavík á fyrri öldum enda vissum heimamenn að staðurinn hentaði mjög illa til árabátaútgerðar.
Upp úr aldamótunum varð breyting á. Til Hellissands fluttu dugmiklir einstaklingar sem hófu margskonar rekstur bæði í verslun og útgerð. Síðast olli tilkoma vélbáta því að nauðsynlegt var að hverfa frá lendingum til hafna, þar sem mjög erfitt var að setja svo þunga báta sem vélabátana á þurrt eftir hverja lendingu.  Um þetta leyti tók fólki að fjölga á Hellissandi og almenn bjartsýni var ríkjandi.
Um 1920 hafnaði landsverkfræðingur hafnargerð á Rifi, á Hellissandi og í Keflavík og má því segja að neyðin hafi rekið Sandara til hafnargerðar í Krossavík þar sem mönnum þótti ljóst að lífæð plássins í nánustu framtíð tengdist fiskvinnslu og útgerð en ekki búskap eða ræktun.

Um byggingasögu Krossavíkur:

   
Af þessari ályktun má glöggt sjá að það var afarkostur fyrir Sandara að fara í framkvæmdir í Krossavík, þar sem fjármunir til hafnabóta á Rifi fengust einfaldlega ekki.
 
Þessi ákvörðun fjárlaganefndar, að veita ekki aðeins fé til að klára nýframkvæmdirnar heldur einnig að bæta orðið tjón, hlýtur að hafa verið Söndurum mikið gleðiefni. Þetta hlýtur að hafa verið nokkur viðurkenning fyrir þrautsegju þeirra og dugnað.

 

 

 

 

KROSSAVÍK

Hér í melgresinu
liggur allt í doða.

Áður var buslað
í Kópatjörnum
og síðan legið undir sandhólunum
til að sleikja sólina og þorna.  

Þar voru stundum sírenur,
mjóar Afrodítur, bústnar Ledur.

Við horfðum forvitnisaugum
og hugsuðum um  framtíðina
sem enn var ekki komin.

Sírenurnar áttu eftir að syngja
og fylgja okkur eftir.

Ef ekki í lífinu
þá í ljóðum og myndum.

Sírenurnar syngja enn í melgresinu
en það er í miklum fjarska.

Þær hafa breyst í ljóð
sem vakna

Þegar við ökum hér um,
miðaldra menn, fyrir löngu komnir heim
til Íþöku.

Við róðrarleiðir
og síðan fagran byr
bundnir við siglutrén
með vax í eyrum.

(höf: Jóhann Hjálmarsson)

 

Krossavík