Hellissandur
Leturstærð
LÁRUS SKÚLASON
Einn af sonum Skúla Jónssonar frá Hallsbæ, sem fórst við Ólafsvíkur-Enni 1852, var Lárus Skúlason, útvegsbóndi á Sandi. Við fráfall föðurins tvístraðist barnahópurinn. Lárus var tekin til fósturs af fornkunningjum foreldra sinna, Jóni Bergssyni hreppstjóra í Brokey og konu hans Hildi Vigfúsdóttur, og þar er hann óslitið til 1876, þá er hann 32 ára að aldri (f. 1844). Þá kvænist hann Guðrúnu Oddsdóttur smiðs á Ormsstöðu á Skógarströnd og reisa þau bú að Hálsi í sömu sveit. Ekki varð þeim hjónum barna auðið, en eftir 6 ára búskap taka þau til fósturs Guðmund frænda Lárusar, Þorvarðarson Jónssonar, þá þriggja ára að aldri. Árið eftir bregða þau búi og flytja búferlum út á Hellissand og gerist nú þessi hartnær fimmtugi sveitabóndi sjómaður og útvegsbóndi undir Jökli. Ekki má þó líta svo á, að Lárus hafi lítið þekkt til sjómennsku. Hann hafði róið margar vertíðir undir Jökli, einkum meðan hann var í Brokey, en haust og vor í Höskuldsey, svo ljóst er að hann var enginn viðvaningur í listinni. Ekki hafði hann grasnytjar, en settist að í tómthúsmannsbæ sem Salarbúð hét. Þar bjó hann til 1890. Lárus hefur verið allvel fjáður, er hann koma á Sand, en almæli er, að með ráðdeild og hagsýni, samfara kappi og dugnaði hafi hann efnast allvel á Sandi. Árið 1891 byggir hann sér snoturt timburhús, sem nefnt var Nýjahús. Um það leyti er byggt skólahús á Sandi, mest fyrir forgöngu Lárusar, ráðin þangað kennari og kennsla hafin. Kennarinn hét Lárus Lárusson. Eignaðist hann dóttur á Sandi, sem nefnd var Lárensína. Lárus, kennari, var þá óvæntur og tók Lárus Skúlason barnið til fósturs og ól upp síðan. Reyndist hún honum sem einkadóttir væri. Guðrún kona Lárusar dó 1895 og er að sjá að þau Lárensína hafi þá verið tvö ein í heimili næstu árin, en Lárus hefur leigt frá sér nokkuð af húsinu.
Árið 1911 kvænist Lárus að nýju. Hann er þá 67 ára að aldri, en konan stóð á tvítugu. Málfríður Sigðurðardóttir að nafni, fædd 13. júlí 1891, dóttir Sigurðar Bergssonar og Kristínar Þorsteinsdóttur frá Móabúð. Sigurður Bergsson dó 18. júlí 1905 á Hellissandi, 57 ára að aldri. Önnur börn þeirra voru: Þorsteinn fæddur 1888 og Hildur fædd 1895.
Lárus og Málfríður giftust 26. júlí 1911. Þau eignuðust tvö börn, Skúla Sigurjón og Guðrúnu Hildi. Málfríður dó eftir 10 ára hjúskap, þrítug að aldri, en hinn hartnær áttræði öldungur stendur eftir í brimróti lífsins, þrekinn og þolinn svo að furðu sætir, sækir sjóinn og lemur hinn gráa sæ, að vísu ekki nema vor- og sumarmánuðina. Vertíðarróðrana hefur hann lagt niður. Dagsverkinu lokið.
Guðmundur Þorvarðarson, fóstursonur hans, kvæntist Sigríði Bogadóttur frá Flatey, ötull og ótrauður sjómaður, og Lárensína giftist Jóhanni Jónssyni Jónssonar frá Munaðarhóli.
Þau fimm ár, sem öldungurinn á eftir ólifuð, sækir hrörnunin hann heim og 27. mars 1925 lokar hann augum sínum í hinum síðasta svefni, 82 ára að aldri.
Skrásett hefur Jens Hermannsson og birtist á bókinni Breiðfirskir sjómenn sem upphaflega kom út 1950 eða 1951 en var endurútgefin af Skuggsjá 1976.