Póstlisti
Prenta

Frásagnir úr Neshreppi:

Ef þú lumar á skemmtilegri sögu þá er netfangið okkar haukurmar@simnet.is

Margar skondnar sögur eru til frá gamalli tíð.  Örugglega mætti gefa út á hverju ári 101 smásögu af fólki frá Snæfellsnesi allt eins og frá Vestfjörðum eins og Gísli heitinn Hjartarson tók svo snilldarlega saman í nokkrum bindum.


Skriftin ólæsilega.

sendandi Kristján Runólfsson

Sigurveig dóttir Tómasar í Hólsbúð hafði farið til Ameríku stuttu fyrir
aldamótin 1900, og nú hafði faðir hennar fengið bréf frá henni og stóð alveg
ráðþola því hann gat með engu móti lesið skriftina því hvortveggja var að málið
var brenglað og svo hitt að skriftin var nær ólæsileg, tók hann þá það ráð að
biðja Óla bónda á Öndverðanesi að ráða fram úr þessum vanda sínum. Kvaðst Óli
þess ekki umkomin þar sem hann kynni ekki skil á enskri tungu, en það ráð kynni
hann að ráða honum að fara til Halldórs læknis því hann kynni þetta mál til
nokkurrar hlítar. þetta ráð þyggur Tómas og segir nú ekki af honum fyrr en hann
á næst leið inn í Ólafsvík. Þegar þangað kemur fer hann til læknisins og biður
hann að liðsinna sér með að lesa bréfið. Eins og vænta mátti varð læknirinn við
bón Tómasar. Les nú læknir um stund, þar til hann réttir Tómasi bréfið og
segir. "Þú getur fengið einn hundaskammt út á þetta Tómas minn en ekki hótið
meira."


Skemmtu þér sjálfur skrattinn þinn.

sendandi Kristján Runólfsson

Átthagafélag Sandara hélt um langa tíð árshátíðir og þorrablót fyrir brottflutta Sandara.  Yfirleitt var dagskrá efnismikil og fólk skemmti sér konunglega.

Á ónefndu blótinu var þó ætlast til að menn hefðu meira fyrir að skemmta sér sjálfir en að láta skemmta sér ef marka má dagskrárkynningu veislusjóra sem var eftirfarandi:

"Fyrst flytur formaður félagsins ávarp og þurfa félagsmenn ekki að efa að það
verður hugnæmt og vel þegið að vanda, þá syngja þrjár ungar stúlkur frá
Hellissandi fjögur lög með gítarundirleik, svo leikur einn félagi okkar sjö lög
á harmóniku. Þá verður dagskrá kvöldsins tæmd að öðru leiti en því að ætlast er
til að gestirnir skemmti sér til klukkan tvö."


 

Frá Inga Dóra Einarssyni

 

Ingi Dóri Einarsson ritaði grein um vörubílstjórana á Sandi, í Sjómannadagsblað Snæfellsbæjar árið 2000. Þar segir hann m.a. eftirfarandi sögur af þeim.

Hvenær kemur góði fiskurinn:

Á þessum árum var hafður sá háttur á að matsmaður tók 5 fiska af hverju bílhlassi og var farmurinn verðlagður eftir þeim.  Sumir sjómenn héldu að við gætum ráðið hvar matsmaðurinn tæki fiskinn af pallinum. Ein saga er til í sambandi við þetta.  Verið var að landa úr einum bát fyrir frystihúsið og stóð Rögnvaldur forstjóri við hlið bílsins ásamt fleirum.  Þá kallar sá sem var upp á bílnum niður í bátinn: "hvenær kemur svo góði fiskurinn?"   Rögnvaldur sagði ekkert, snéri sér undan, kímdi og fékk sér í nefið.

Herluf Clausen á kafi í fiski:

Herlauf Clausen lenti einu sinni í smá vandræðum.  Þannig var að við vorum báðir að keyra fisk út á Hellissand, vegirnir ögn þrengri en nú er, og myrkur skollið á.   Ég var búinn að losa og var á leið inn í Rif en Herluf var með fullan bíl á leið út á Sand.  Þá voru í gildi óskráð lög bifreiðastjóra, sá sem var á leið upp brekku átti réttin fyrir þeim sem ætlaði niður.  Við mættumst efst í Bæjarhjallanum þannig að hann átti að stoppa og gerði.  Þegar ég ætla fram hjá honum sé ég hann ekki í bílnum og eitthvað virðist vera að, ég stoppa því bílinn og skrúfa niður rúðuna, kalla á hann en hann ansar ekki.  Fer ég þá að bílnum hans og opna hurðina, þá hrynur í fang mér hellingur af þorski og Herlauf situr í fiskikös upp fyrir haus.  Hafði hann, einhverra hluta vegna, orðið að taka frá grindina sem hlífði afturrúðunni og þegar hann þurfti að bremsa, þrýsti fiskurinn rúðunni inn og húsið fylltist.  Herlauf sagði heldur fátt a.m.k. meðan ég var viðstaddur.


Hrakfarir Tryggva Eðvarðssonar:

Þessi saga gerðist  þegar bílstjórar á Sandi voru að aka stórgrýti í Norðurgarðinn.

Tryggvi átti á þessum tíma Bens 322, 6 tonna bíl.  Var hann að sturta grjóti við hliðina á jarðýtu.  Grjótið festist aftast á pallinum og bíllinn lyftist upp að framan, það hátt að húsið náði upp fyrir ýtuna.  Steinninn losnaði og bíllinn skaust áfram um þó nokkra metra og skall á jörðina. 

Þegar við sáum að Tryggvi var heill, sprungum við úr hlátri því að þegar bíllinn skall niður, hrukku úr honum framljósin en héngu þó á vírunum.  Það var eins og bíllinn hefði misst úr sér bæði augun. 

Nú á síðari árum sé ég oft börn leika sér með gorma með eftirlíkingu af augum á endanum og þegar þau láta þetta detta úr augunum, minnir það mig alltaf á þetta atvik.

  

 Þórður Sterki Erasmusson í Rifi.

Í lok 18. aldar var búsetumaður í Rifi, er Þórður hét Erasmusson.  Hann var nafnkenndur sökum hreysti sinnar. Þessi saga er sögð til dæmis um afl hans.-- Einu sinni voru Rifsarar að búa sig út til hákarlalegu, og var Þórður þá orðinn gamall maður. Kom hann þar að, sem sjómennirnir voru að reyna skrápsila, sem nota átti til þess að binda hákarl við skip, en slíkir silar höfðu þá lengi verið notaðir bæði vegna þess hve sterkir þeir voru og hins, hversu erfitt var í þá daga að fá kaðla.--    Þeir höfðu nú bundið annan enda silans við hjallstoð og gengu þrír á hinn endann, en gátu ekki slitið. Það var um það bil sem þeir voru að leysa silann, að Þórður gamli kom þar að, og spurðu þeir hann að því í gletttni, hvort hann héldi, að silinn væri ekk ugglaus, en Þórður sagði, að það vissi hann ekki, þeir skyldu samt lofa sér að sjá hann. Þeir réttu honum silann, og steig hann svo fætinum á annan endann, en tók hinn, sleit í sundur og sagði:  " Hann hefur verið fúinn piltar.

  Þegar Þórður var orðinn gamall og örvasa, var það einn góðviðrisdag að sumri til, að hann staulaðist út.  Drengir í Rifsplássi, 12 að tölu, tóku sig þá saman um glettast við karlinn og vita, hvernig honum yrði við.  Þar var for, sem safnað var í alls konar óþverra. Karl dró sig að henni og lagðist á hnén á forarbarminn.  Þar veittust strákar að Þórði gamla og hugðust hrinda honum í forina, en svo fóru leikar, að hann tók þá alla,  hvern af öðrum, og dengdi þeim í kaf í óþverrann, því karl var ennþá handfastur, þó að hann væri orðinn fótafúinn.  Strákana varð hann síðan að draga upp og bjarga þeim frá köfnun.  Er sagt, að Þórður væri mikilfenglegur, er hann labbaði til búðar sinnar eftir þennan sigur.--

  Til marks um krafta Þórðar má geta þess, að hann bar aleinn stóran stein neðan úr Rifsvör upp á bakkann og notaði fyrir hjallstólpa.  Þennan steins sá Guðmundur Sturlaugsson í Hvítadal, og segir hann, að steinninn hafi verið 2 álnir á lengd og fet á hvern kant.

  Aldarvinur Þórðar á Rifi var Þorsteinn sterki, sonur Guðbrands sægarps í Sellóni, en Þorsteinn bjó á Skarði á Skarðsströnd, síðast á 18. öld.  Hann var vanur að fara á skipi sínu á hverju vori fiskaferð undir Jökul.  Hann hafði þá með sér ýmsan sveitavarning til sölu  og var ávallt vanur að lenda í Rifsós.  --Eitt vorið kom Þorsteinn og lenti í Rifsós að vanda, og hópuðust þá búðsetumennirnir ofan í lendinguna utan um skip hans, því Þorsteinn hafði hangikjöt og margt annarra gæða til sölu.  Þórður sterki var á sjó og kom ekki að, fyrr en flest góðgæti var upp gengið. Það hafði verið vani Þorsteins á Skarði að gefa Þórði, fornvini sínum, drukkjartunnu, þegar hann kom á vorin. -- Þegar Þórður var lentur, gekk hann til Þorsteins og heilsaði honum, en spurði um leið: "Hefur þú munað eftir mér, Þorsteinn?"  En Þorsteinn benti honum á tunnuna og sagði: "Þarna er tunnukoppurinn þinn."  -- 

  Þórður var nú ekki seinn á  sér og snaraði tunnunni upp á öxlina, en þar stóð líka heilnaker fullt af drukk, og tók hann það upp á lögginni og sagði:: "Gjörið þið betur, ungu mennirnir." -- Þarna voru ennþá eftir 2 drukkjartunnur hjá skipinu, og tók nú Þorsteinn á Skarði þær, en hann var engu minni kraftajötunn. -- Fyrst tók hann aðra, lagði hana á stein, síðan tók hann hina og setti á mjöðm sér -- og svo þá, sem á steininum var, á hina mjöðmina.  Síðan gekk hann þannig, með báðar tunnurnar á mjöðmunum, upp sandinn á eftir Þórði upp að búð hans.  Við búð Þórðar lögðu karlar af sér byrðarnar, en þá sagði Þorsteinn og leit til jarðar: "Þetta gaztu ennþá karltetur."  Þórður gamli fleygði sér niður til þess að kasta mæðinni, en ekki varð karli neitt um þetta, þótt gamall væri.  Þorsteinn á Skarði var enn á bezta skeiði.  Eru margar kraftasögur til af honum, en þær verða ekki sagðar hér. 

  Einu sinni reyndi Þórður afl við Hallgrím Backmann, lækni í Bjarnarhöfn, sem mikið orð fór af fyrir krafta.  Læknirinn var staddur í kaupstað og reyndi afl sitt á því að taka upp þungt járnstykki, en náði því ekki hærra en í mitti sér.  -- Þar var Þórður Erasmusson og horfði á og sagði: "Lint tekið af svo löngum."  "Gjörðu þá betur," kvað Backmann læknir.  Þórður sagðist skyldu reyna og jafnhattaði járnstykkið, en sagði svo við Backmann: "Taktu nú við því aftur af herðum mér."  Backmann snerti það ekki. --

Heimild:  Sögur og sagnir af Snæfellsnesi II, eftir Oscar Clausen