Hellissandur
Leturstærð
Ester Magnúsdóttir
fædd 18. september 2009 - dáin 16. mars 2009
Kveðjuorð.
Hér ég kveð þig, konan mín,
og kærleikann, allan þakka.
Því árin mín, og árin þín,
áfram runnu, í einum pakka.
Ung þú gafst mér, trú og traust,
það tíðum, hef ég fundið.
Þú varst bæði, blíð og hraust,
brosmild, og engum bundinn.
Og árin ljúf, þau liðu fljótt,
já líkast sem í, draumi.
En nú var slökkt, komin nótt,
og bið nú sett á drauminn.
Nú árin líða, nú brestur þrek,
nú ég skoða hvert ég ek.
En allt mitt traust, og líka trú,
það veistu, að áttir þú.
Því legg ég nú, líf mitt og önd,
ljúfa mín, í þína hönd.
Því sáttur þá, ég sofna hér,
þú, munt vaka yfir mér.
Höf: Alexander Alexandersson.
Ég bið þig góður Guð, að vaka, og varðveita, konu mína, á þeirri leið sem nú bíður hennar.
Líka bið ég þig, góði Guð, að vaka yfir börnunum, og öllum öðrum aðstandendum.
Alexander Alexandersson.
Elsku mamma ! Það er sárara en orð fá lýst að horfa á eftir þér inní eilífðina. Fjölskylda þín er þó þakklát fyrir að þú fékkst hvíldina, eftir stutta baráttu við illvígann sjúkdóm sem hreif þig frá okkur. 10 dagar eru ekki langur tími í lífsbaráttu. Það verður ekki horft framhjá því að Alsheimer sjúkdómurinn hafði líka hreiðrað um sig hjá þér og tekið frá þér ýmsa færni og minnið en þú varst alltaf kát og þekktir okkur, það gladdi okkur mikið.Þegar ég lít yfir æsku mína þá kemur margt upp í hugann. Það fyrsta er, samheldni systkinanna frá Fáskrúð á Hellissandi, minningin er að öll systkinin, makar og börn voru ein heild, ótrúlega náin í einu og öllu. Eina af þessari samheldni má nefna að 5 systkinanna fengu samliggjandi sumarhúsalóðir í Eilífsdal í Kjós um 1970 og byggðu sér sumarhús. Þarna áttum við yndisleg ár með systkinunum og fjölskyldum þeirra. Við mamma vorum samrýmdar mæðgur, brölluðum margt saman. Mamma kenndi mér að lesa, sauma, prjóna o.s.f. og hvernig maður á að bjarga sér í lífinu. Við byrjuðum fullorðinsárin mín á því að vinna saman í Ora þar sem ég var í sumarvinnu og mamma matráðskona. Við mamma fórum saman í orgelskóla , gítarskóla og sungum saman í Samkór Kópavogs til margra ára þar sem mamma var ein af stofnfélögum. Við dætur, tengdasynir og barnabörn, mömmu og pabba ferðuðumst mikið með þeim bæði utan- og innanlands. Öll áttum við fellihýsi og húsbíla, húsbíllinn þeirra átti eftir að ferðast með þau ómælda kílómetra og á ótrúlegustu staði þau hreinlega fengu vængi við þessi bílakaup. Oft ræddum við um að fara með Norrænu til útlanda en það varð því miður aldrei neitt úr því. Mamma og systkini hennar sungu mikið saman og af þeim lærðum við mörg gömul lög og ljóð og búum að því. Þetta er eitt þeirra.
Elskulega mamma mín,
mjúk er alltaf höndin þín.
Tárin þorna sérhvert sinn,
er þú strýkur vanga minn.
Þegar stór ég orðin er
allt það launa skal ég þér.
Þegar stór ég orðin er
allt það launa skal ég þér.
Ég verð ævinlega þakklát fyrir allar mjúku strokurnar sem fóru um vanga minn alla mína daga og ég á aldrei eftir að gleyma kossunum tveim sem ég fékk á dánarbeði þínu, þeir voru veittar af veikum mætti en mikilli elsku. Þeir voru það síðasta sem þú gast gert á þinni fallegu æfi.Ég er yfir mig stolt að hafa hlotnast sá heiður að fá að skíra dóttur okkar Sigga “Ester” ég gleymi aldrei svipnum sem kom á þig, þú varst svo stolt amma og nafna.Mamma kenndi mér fyrstu lagstúfana mína og eftir söngnám mitt söng ég inná geisladisk fyrir mömmu diskurinn heitir “ Stjarna” Ester þýðir Stjarna. Hann er tileinkaður mömmu, hennar uppáhalds lög þar en mamma gat ekki notið laganna á disknum vegna heyrnamissis, hún skynjaði tilganginn en gat ekki hlustað, það er allt í lagi elsku mamma mín, ég hlusta bara fyrir þig. Elsku mamma við komum til með að halda okkar lífi áfram, þó þín verði sárt saknað , við pössum hvert annað og pabba sérstaklega vel fyrir þig, þú mátt líka vita að við lifum fyrir þig. Ég elska þig elsku mamma mín.
Þín Erla
Mér hlotnaðist sú gæfa að eignast yndislega móður sem nú er fallin frá og er hennar sárt saknað.
Í dag kveð ég ástkæra móður mína og þakka fyrir allar þær lífsins gjafir sem hún færði mér, og held ég áfram með þær að leiðarljósi inn í framtíðina. Minning hennar lifir.
Ég man það elsku mamma mín
hve mild var höndin þín.
Að koma upp í kjöltu þér
var kærust óskin mín.
Þá söngst þú við mig lítið lag
þín ljúfa rödd og værð.
Ó, elsku góða mamma mín,
þín minning er svo kær.
Ég sofnaði við sönginn þinn
í sælli aftanró.
Og varir kysstu vanga minn
það var mín hjartans fró.
Er vaknaði ég af værum blund
var þá nóttin fjær.
Ó, elsku góða mamma mín,
þín minning er svo kær.
Og ennþá hljómar röddin þín
svo ríkt í hjarta mér.
Er nóttin kemur dagur dvín
í draumi ég er hjá þér.
Þá syngur þú mitt litla lag
þín ljúfa rödd og værð.
Ó, elsku hjartans mamma mín,
þín minning er svo kær.
(Jenni Jóns.)
Blessuð sé minning þín, elsku mamma mín.
Þín dóttir Hjördís Alexandersdóttir.
Elsku amma.
Við viljum þakka þér fyrir öll góðu árin sem við fengum að hafa þig hjá okkur. Öll ferðalögin og stundirnar sem við áttum með ykkur afa eru orðin að minningum sem við munum aldrei gleyma. Þú lifir alltaf hress og kát í hjarta okkar. Okkur langar að láta þessa vísu fylgja með þar sem hún minnir okkur á þig og tímana sem við sungum saman.
Amma hún er mamma hennar mömmu
og mamma er það besta sem ég á,
gaman væri að gleðja hana ömmu
og gleðibros á vanga hennar sjá.
Í rökkrinu hún segir mér oft sögur
og svæfir mig þá dimma fer af nótt,
syngur við mig sálmakvæði fögur,
sofna ég þá bæði vært og rótt.
Við pössum uppá afa fyrir þig. Hvíldu í friði elsku amma.
Þín ömmubörn:
Ragnar, Birgir og Ester
Mér tregt er um orð til að þakka þér,
hvað þú hefur alla tíð verið mér.
Í munann fram myndir streyma.
Hver einasta minning er björt og blíð,
og bros þitt mun fylgja mér alla tíð,
unz hittumst við aftur heima.
(Hugrún.)
Elsku hjartans mamma mín, hve sárt ég sakna þín.
Ég sit hér og hugsa til þín við kertaljós og læt hugann reika til baka, til ykkar pabba og alls þess er við áttum saman.
Það eru svo ótal margar ljúfar minningar sem ég á, þær geymi ég vel í hjarta mínu. Þú varst svo ljúf og góð, réttsýn og heilsteypt, svo trú og traust, kát, fjörug og söngelsk.
Ég heyri fallegu röddina þína hljóma er þú söngst fyrir og með okkur stelpunum þínum.
Þú varst yndisleg móðir, göfug amma og ljúf tengdamamma.
Um þig minning á ég bjarta
sem yljar eins og geisli er skín.
Þú áttir gott og gjöfult hjarta
og gleði veitti návist þín.
(Höf. ók.)
Nú er komið að okkur dætrunum að taka við og leiða pabba áfram veginn, halda fast í hönd hans eins og þú gerðir fram á síðasta dag.
Það gerum við með þakklæti í hjarta, glaðar og stoltar.
Við Tóti sendum þér að leiðarlokum ástarþakkir fyrir samfylgdina með þessu fallega kvæði Davíðs Stefánssonar.
Þú áttir þrek og hafðir verk að vinna
og varst þér sjálfri hlífðarlaus og hörð.
Þú vaktir yfir velferð barna þinna,
þú vildir rækta þeirra ættarjörð.
Frá æsku varstu gædd þeim góða anda,
sem gefur þjóðum ást til sinna landa,
og eykur þeirra afl og trú,
en það er eðli mjúkra móðurhanda
að miðla gjöfum eins og þú.
Ég flyt þér, móðir, þakkir þúsundfaldar,
og þjóðin öll má heyra kvæðið mitt.
Er Íslands bestu mæður verða taldar,
þá mun þar hljóma fagurt nafnið þitt.
Blessuð sé öll þín barátta og vinna,
blessað sé hús þitt, garður feðra minna,
sem geymir lengi gömul spor.
Haf hjartans þakkir, blessun barna þinna,
– og bráðum kemur eilíft vor.
Takk fyrir allt og allt.
Þín dóttir, Bára.
Hún minnti á kvæði og kossa
og kvöldin björt og löng
og hvíta, fleyga fugla
og fjaðraþyt og söng.
Og svipur hennar sýndi,
hvað sál hennar var góð.
Það hló af ást og æsku,
hið unga villiblóð.
Ég bý að brosum hennar
og blessa hennar spor,
því hún var mild og máttug
og minnti á – jarðneskt vor.
(Davíð Stefánsson.)
Elsku amma, hvernig kveðjum við manneskju sem okkur þykir endalaust vænt um? Ömmu sem hefur fylgt okkur alla ævi, hvar byrjar maður? Við erum svo þakklát fyrir allar minningarnar, söngvana og sögurnar sem minna okkur á þig.
Þegar við vorum yngri vorum við oft í pössun hjá ykkur afa í Holtagerðinu. Þú varst svo góð við okkur, leyfðir okkur allt, fyrir utan eitt lítið smáatriði: „Það er bannað að leifa matnum.“ Nú á seinni árunum þegar þið afi komuð í mat til okkar, þá fannst okkur krökkunum ekkert fyndnara en að minna þig á þetta við matarborðið „amma, það er bannað að leifa matnum“ og svo hlógum við öll saman.
Við fórum saman í ófáar útilegur og lékum okkur í allskyns leikjum með þér. Við vorum svo hreykin af því að eiga þig sem ömmu, á meðan þeir fullorðnu voru að spjalla saman inni í tjaldi varst þú úti að kenna krökkunum allskyns leiki. Leiki sem þú hafðir leikið þér í sem barn. Þú hljópst um með okkur í hollinn skollinn, köttur og mús, hlaupa í skarðið og fleiri leikjum. Það þurfti aldrei að spyrja að því, þú varst alltaf til í að leika með okkur barnabörnunum.
Ein besta minningin sem ég (Halla) á af þér er þegar við tvær stóðum saman í eldhúsinu í Holtagerði að syngja inn á kassettur. Þú varst að æfa þig fyrir kórinn og ég fékk alltaf að syngja með. Uppáhalds lagið okkar var Maístjarnan, það sungum við aftur og aftur. Nú í dag ert þú stjarnan okkar, stjarnan sem skín.
Elsku amma, nú fékkstu loks frið,
eftir stutta en jafnframt erfiða bið.
Ég veit að þú horfir á okkur, niður,
ég veit að í hjartanu ríkir nú friður.
Nú tómið í myrkrinu hræðist ei lengur,
ég veit það ert þú sem þarna gengur.
Ég gleðst yfir ótal minningum af þér,
ég veit að þú munt ávallt vaka yfir mér.
Elsku amma, minningarnar lifa. Hvíl í friði.
Höf: Halla Þórarinsdóttir
Þín: Halla, Bjarki og Trausti.
Þegar okkur var tilkynnt fráfall æskuvinkonu okkar, Esterar Magnúsdóttur, komu þessi kvæði upp í hugann:
Umhyggju og ástúð þína okkur veittir ´hverja stund. ´
Ætíð gastu öðrum gefið yl frá þinni hlýju lund.
Gáfur prýddu fagurt hjarta, gleðin bjó í hreinni sál.
Í orði og verki að vera sannur var þitt dýpsta hjartans mál.
(Ingibjörg Sigurðardóttir.)
Við þökkum fyrir ástúð alla,
indæl minning lifir kær.
Nú mátt þú vina höfði halla,
við herrans brjóst er hvíldin vær.
Í sölum himins sólin skín
við sendum kveðju upp til þín
(H.J.)
Með þakklæti í huga kveðjum við ástkæra vinkonu.
Elsku Alexander, Hjördís, Bára og Erla, megi góður Guð styrkja ykkur og fjölskyldu ykkar í sorginni.
Magnfríður og Egill.
Mig langar með örfáum orðum að minnast tengdamóður minnar, Esterar Magnúsdóttur, sem andaðist að morgni 16. mars.
Ég var ungur piltur þegar ég fór að venja komur mínar í Holtagerðið og var mér strax vel tekið, Ester kallaði mig fyrsta soninn.
Ester varð kletturinn í lífi okkar Hjördísar, hélt utan um okkur og lagði okkur unga fólkinu lífsreglurnar. Ég og Hjördís fórum mjög ung að búa í kjallaranum í Holtagerði þar sem við nutum umhyggju og tilsagnar Esterar fyrstu búskaparárin, því Ester var mikil búkona og hafði mörgu að miðla. Hún hafði mjög gaman af að vinna í garðinum sínum sem var mjög fallegur.
Ester var söngelsk og starfaði í kórum meðan heilsa hennar leyfði og var einn af stofnendum Samkórs Kópavogs. Hún hafði gaman af að passa barnabörnin og þau eiga margar ljúfar minningar með Ester ömmu við söng og leik.
Ester vann lengi í mötuneytinu hjá Ora, og var meðal annars trúnaðarmaður Eflingar. Við störfuðum þar saman í 20 ár, þar sem ég var vélstjóri.
Langar mig að minnast hennar með kvæði, Bernskuvor, eftir bróður hennar, Ólaf Magnússon.
Til æskustöðvana oft ég fer
og átthaga geymi ég mynd
þar fjallahringurinn fagur er
með fannir á efsta tind.
Og Breiðafjörðurinn blikar blár
í Bjargtanga hillir og sker
þar ungur ég lifði mín ljúfustu ár
þar leið mitt bernskunnar vor.
Guðmundur Jón Jónsson.
Hjartað þitt hefur þagnað. Hljóð tár varlega niður renna.
Við grátum mjúkar hendur þínar sem í æsku okkar barnabarnanna struku okkar í leiknum sem þú lékst við okkur, fagur fiskur í sjó. Marga fleiri leiki lékstu, síðastaleikinn, sipp og snú, snú, badminton og brennó. Þú varst Ester prakkara amma, kát, sprellandi, létt á fæti með húmorinn í lagi.
Sanngjarna amma okkar sem aldrei mátti til þess vita að einn fengi minna en annar. Öllu var jafnt á milli okkar skipt og engum var mismunað.
Morguninn sem þú lést líf þitt, fæddist okkur á himninum engill. Þú ert Ester amma, engillinn okkar. Af heiðarleika og sanngirni munt þú án efa vaka yfir og vernda börnin þín og barnabörn nákvæmlega jafnt svo engu um munar.
Það er gott að vita af þér bak við himnatjöldin að líta eftir okkur sem hlökkum til að sjá þig á ný þegar fram líða stundir.
Björg og Alexander Guðmundsbörn.
Þegar við hugsum um Ester móðursystur okkar kemur glaðværð, kraftur og traust upp í hugann, ekkert var ómögulegt og bara að drífa í hlutunum. Þannig munum við eftir Ester, fyrst frá því að hún og Alli bjuggu á Hellissandi, tvær fjölskyldur í sama húsinu, Erla og Drífa að koma í heiminn og við eldri krakkarnir að taka fyrstu sporin í lífinu. Seinna þegar þau fluttu suður og voru komin í Holtagerðið, húsið byggðist smám saman upp, garðurinn varð fallegur og við urðum öll eldri. Holtagerðið var alltaf eins og okkar annað heimili og Ester eins og mamma okkar fyrir sunnan. Oft var okkur komið fyrir hjá Ester og Alla í lengri og skemmri tíma. Okkur leiddist nú ekki þar, við krakkarnir vorum á svipuðum aldri og hefur oft liðið eins og hálfsystkinum.
Við upplifðum alla tíð hvað mamma okkar og Ester voru samrýmdar. Þær brölluðu mikið saman, t.d. settu þær hvor í aðra permanent, fóru saman að gera góð kaup og saumuðu föt á okkur systkinin svo að við stelpurnar vorum oft í keimlíkum heimasaumuðum fötum.
Við munum Ester fyrir eintaka gestrisni. Holtagerðið var alla tíð eins konar samgöngumiðstöð fyrir móðurfólkið okkar og alltaf gátum við átt von á að hitta aðra úr fjölskyldunni þar.
Við munum líka hvað Ester var einstaklega félagslynd og kraftmikil í því sambandi. Henni fannst sérlega gaman að því að syngja og tralla og við munum öll eftir henni í fararbroddi, glaðværri og brosandi að safna fólki saman í söng.
Ester sýndi æskustöðvunum fyrir vestan alltaf einstaka tryggð. Heimsóknir til okkar vestur voru óteljandi enda hefur öll fjölskylda Esterar og Alla mikil og sterk tengsl við Hellissand.
Við systkinin og foreldrar okkar vottum Alla, dætrunum og allri fjölskyldunni innilega samúð.
Ari, Hulda, Drífa og fjölskyldur.
Ari, Hulda, Drífa og fjölskyldur.